سفرنامه بخارا

سیری در شهرهای تاشکند، سمرقند، بخارا و ترمذ

از پیشگفتار:
سفر کردن به جاهای مختلف کشور و جهان آدمی را به فرهنگهای گونه گون بشری آشنا می سازد و تجربه هایی را از یک نسل به نسلهای بعدی به یادگار می ماند. مهم نیست شخص مسافر دارای شغل خاصی باشد؛ نویسنده و یا گزارشگر باشد؛ نوشتن سفرنامه و خاطره نویسی حس قشنگی به انسان می دهد. هرکسی می تواند نظر به برداشت و چشم دید شخصی خود ناگفته ها و نادیده های را به رشته ی نگارش درآورد. سفرنامه نویسی پیشینه ی بسیار کهن دارد و سفرنامه ها، یکی از غنی ترین منابع فرهنگ شناسان و جامعه شناسان و تاریخ پژوهان به شمار می آیند.
قابل یاددهانی می دانم که در این سفرنامه برای معرفی برخی شهرها و بناهای تاریخی که از آن دیدن کرده ام، از منابع تاریخی نیز استفاده شده است که برای خواننده روشنی بیشتر ارایه می کند. در این سفرنامه همه تصویرهایی که به کار رفته است با دوربین خودم برداشته ام و برخی تصاویری را هم که نیاز به معرفی بوده است، از منابع گردشگری ازبکستان نیز تهیه کرده ام. با توجه به علاقه ی که به سیاحت و سفر دارم. سفر زمینی جاذبه های خود را دارد از این رو سفرهای زمینی را می پسندم و به سفرنامه خوانی و سفرنامه نویسی نیز علاقه دارم. نخستین سفرنامه ی را که خوانده بودم سفرنامه ی حکیم ناصر خسرو بلخی بود. سفرنامه ی ناصر خسرو یکی از بهترین آثار نوشتاری ادب پارسی است. برخی نویسنده گان سفرنامه هایشان را با پیروی از همین سبک نگاشته اند. جا دارد از جناب مهراب الدین مستان دوست فرهیخته ام این جا سپاس گزاری کنم که مرا تشویق کردند تا گزارش سفرم به سرزمینهای فراموش شده (فرارود) را که برای حوزه ی فرهنگی ما اهمیت دارد، در قالب یک گزارش نامه بنویسم...